Ik zeg nog uw waterbus lekt

23 mei 2009 21:13

Afgelopen middag op de waterbus en op het voetbalveld opgetreden. Het optreden op de waterbus was erg leuk, ik zal tekst die ik in een dik half uur bijeen heb getypt hieronder plaatsen. De overige schrijvers zijn te lezen via
dit
Het optreden op het voetbalveld van ODS was kort, twee wedstrijden dit keer, wegens lichte liesklachten ben ik vanaf wedstrijd drie afgehaakt..
Morgen fietsen.

Welkom op uw boot.

Ik ben uw dichter vandaag.
Peter M. van der Linden.

Terwijl de pont zich vult, glijden nietsvermoedende roeiers voorbij, een senorita met Hollandse bloemen op haar Aziatisch vormgegeven rok nestelt zich aan mijn zijde,
De pont rolt en gilt de wateren op en langs en neer langs de molens van de op en kijk over de dijk langs de geraamtes van de scheepswerven die nu in speculantenhanden.
Links de contouren van de nieuwe stad Papendrecht, dat zich als olievlek tot Sliedrecht, dat gestold tegen de ehm hoe heet die waard ook alweer.
De Alblasserwaard, de schitterende Alblasserwaard.
De ongelooflijk prachtige Alblasserwaard. Ik fietste als kind vaak met een emmer door de Alblasserwaard. Niet dat ik daar water ging brengen, de bedoeling was dat ik daar vis ging halen, wat overigens nooit lukte. Ik werd als kind al teveel afgeleid door de kikkers, eenden, weilanden en meerkoeten, die ik toen overigens niet als meerkoeten beschreef maar als ehm..
Geen idee eigenlijk hoe ik vroeger de meerkoeten noemde, tegenwoordig noem ik ze duikbootjes, zwemmende kniptang en de meerkoeten die ik ken noem ik bij naam, Helga, Herrman, dat soort namen. Enfin tijd voor een update denk ik, we meren zodadelijk aan bij de Biesbosch.

Er zit een hongerige radioreporter naast mij , ik hoor het knorren van zijn microfoon. We gaan aanleggen in Sliedrecht, een nieuwe ervaring voor de reporter, zo hoor ik.

Vanuit Sliedrecht kun je zoals al gemeld naar de Alblasserwaard, de fabuleuze Alblasserwaard, waar ik als kind.

Vreemd, er zijn mensen die Sliedrecht uit willen, met badpakken en reuzenstrings stappen zij aan boord. Dag mevrouw, dag kinderen, dag dag het is een mooie dag.

De pontcassiere kijkt nog eenmaal verlangend in het rond en verheft haar stem.

Het is maar druk bezig-.

We gaan al weer op de weg terug, nu met de zon in ons mooie gezicht. De badpakmensen zullen dra uitstappen in de Biesbosch, terwijl er een ijsschotsmelding van achteren nadert. Het aantal uitstappers valt mee, er willen gek genoeg vrij veel mensen naar de stad vandaag. De markt op gok ik zo en terrasjes pakken. Hebben die mensen thuis geen markt..

Wellicht gaan ze een zwembad kopen bij Bart Smit.

Het is nu kwart over twaalf de zon zet zich als hete wolf op een pasgeboren kuiken, vergeef mijn beeldspraak ik word altijd lyrisch van dit soort voorjaarsweer.

Zodadelijk spring ik van boord. Er vloog een aalscholver voorbij. Nee er komt geen trein over de brug terwijl wij onder de brug door met de pont moet ik plotseling denken aan mijn moeder.
Wat zal die het warm hebben vandaag. Mijn moeder, ach mijn ouwe moeder.

We passeren DuPon met de pont, Dupon het lelijkste stukje vlees. Als dat uit elkaar knalt zegge de dordtenare dan gaan we alle maal naar de klote, dan is de hele stad weg. Ik denk dan altijd ehm ja en dus..

We komen weer langs het schitterende Papendrecht, mijn dag kan niet nog meer stuk.

Onee het is nog Sliedrecht.
Gelukkig geen Zwijndrecht vandaag, daar voer ik al te lang en te vaak naar toe. Ik ga vanmiddag maar eens naar Kinderdijk gok ik zo, beetje Japanners kijken en musjes voeren. Het was me een waar genoegen om mijn gedicht dachten met u te delen.

Een geweldig leven en een schitterende dag toegewenst,

Peter M. van der Linden